Overal zijn groepen waarin mensen elkaar vragen stellen.

Soms is het vakgericht, doorspekt met flitsend jargon, wat aangeeft dat de vraag vooral wordt gesteld om kennis te etaleren.

Als het niet vakgericht is, is het ik-gericht. Niet zelden worden er dan links aan gehangen naar eigen portfolio’s, met een begeleidende tekst die het midden houdt tussen bakvisgiebel en opgeblazen ego.

“Kijk, mensen, kijk, dit is wat ik doe, dit is wat ik kan. Is dat niet hartstikke goed? Ben ik niet hartstikke leuk? Houd ik mij niet piekfijn aan de laatste mode?”

Er zijn ook wel groepen waarin om de zin van het leven wordt gevraagd. Het antwoord verdrinkt dan in kreten als “OM” en “namaste”. Al dan niet religieuze rituelen vliegen je links en rechts om de oren, voornamelijk ter bezwering van de onzin van het leven.

Mijn hele leven val ik al buiten groepen. Nu weet ik waarom.

Helder blijven doe je het beste door niet in de modder te roeren.