In de bijna veertig jaar van mijn bestaan heb ik al dan niet per ongeluk heel wat Nutteloze Adviezen opgeslorpt. Zo weet ik precies hoe ik mijn ietwat stompe handen met dito nagels optisch langer kan doen lijken, welke kleding het beste staat bij een peervorm, wat de ankerlijnen voor het uitlijnen van een perfecte wenkbrauw zijn en waarom het uit den boze is om zelf te gaan klungelen met hete hars. (Oké, dat laatste weet ik uit ervaring. Au.)

Hoewel ik hun geraaskal naast me neerleg, heb ik helaas maar weinig van die Flutformatie-krengen van me af weten te schudden. Vermoedelijk zijn juist gegevens in de categorie Overbodig bijzonder goed toegerust op hun taak, met enge weerhaakjes, mega-tentakels en zeer krachtige zuignappen. Begrijpelijk, want van inhoud moeten ze het niet hebben. Met een beetje ervaring prik je zó door hun psychobabbeltje heen.

De Schoonheidsweetjes zijn de low-lifes van de hele familie der feiten. Het zijn kale, dikbuikige frommeltjes, die desondanks hele zwijmelzwermen om zich heen hebben hangen. Je kijkt ernaar, en denkt: Die hebben dus geld, of een goed verhaal. Maar nee, ze kósten geld – dat is het enige interessante wat er over ze te melden valt. En het verhaal is niets anders dan een wolkje geparfumeerde lucht om juist die verborgen essentie te verhullen. De oninteressantheid van het geheel is in feite een detail dat gevangen wordt gehouden in een zweterig latexpak dat zo op het eerste gezicht wel iets wegheeft van een feit. Volgt u ‘m nog?

Gisteren kreeg ik in een onbewaakt ogenblik een paar gratis bladen toegestopt. Zuurstokroze magazines (nooit tijdschriften zeggen) met heel veel goed onderhouden en blinkend opgepoetste vrouwen, die op iets te enthousiaste toon schrilden over wie welk onderdeel onder handen had gehad.

Aha, dacht ik, dit zijn dus de onnozele vehikels waarin die blaaskakende massa zich verplaatst. Pas ‘s avonds, toen ik uren nadat ik de vodjes had weggestopt in de oud-papierbak met een tevreden blik de rouwranden rondom mijn nagels en het eelt op mijn handen zat te bestuderen – bewijs van een paar dagen flink rondrommelen in huis en tuin – daagde het me. In die lichamen zaten verdorie bewustzijnsvormen. IJle lichtwezens die gevangen werden gehouden door het cohort Beautytips!

Ik schoot overeind en rukte een van de roze dellen onderuit de bak. En ik begon te lezen. En te lezen. Pagina na pagina hartverscheurende drama’s verslond ik. De waanzin! Tot soms wel zes uur per dag waren die vrouwen (en ook mannen – waar eindigt dit?) bezig de instructies van het stelletje maffiosi uit te voeren. Daarnaast hadden ze ook nog dagtaken, liefst vanwege een duurbetaalde baan waar veel uiterlijk aan te pas kwam, want Schoonheid en Mode, de twee peilers waarop het vileine feitengilde zijn imperium heeft gebouwd, zijn inmiddels handig ingebed in het volle leven. Ook daar vermoed ik weerhaakjes, etcetera.

Toen ik het blad uit had, was ik gesloopt. Tot diep in de nacht heb ik wakker gelegen. Ik weet, er is veel zichtbare ellende in de wereld, zoals honger, armoede, geweld. Maar dit… deze stille gijzeling van honderdduizenden, zo niet miljoenen welgestelden… Allemaal mensen die hun zuurverdiende centjes natuurlijk dolgraag zouden besteden aan het uitbannen van bovengenoemd wereldleed. Als ze eerst maar eens bevrijd werden van hun pooiers…

Lifestyle is een hard leven.